Terug naar school….

Terug naar school….
Wie denkt er niet af en toe terug aan zijn schoolcarrière? Sommige mensen denken er aan terug en direct verschijnt een lach op hun gezicht. Die hebben de middelbare school waarschijnlijk als heel leuk ervaren. Er zijn echter ook mensen, en ik ben er één van, die het niet zo naar hun zin hebben gehad op middelbare school.
Ik had namelijk sterk het gevoel er niet echt bij te horen. Ik voelde me vaak alleen. Vond het lastig om aansluiting te krijgen in mijn klas. Had sterk het idee dat ik geen leuk persoon was om mee samen te zijn. Dat ik niet goed genoeg was. Dit gevoel werd versterkt door diverse gebeurtenissen die plaats vonden, waaronder het Sinterklaasfeest in de brugklas.
We hadden lootjes getrokken vanwege het sinterklaasfeest op school en iedereen zou een surprise maken met een gedicht. Op de dag dat het feest van Sinterklaas plaats vond kom je toch anders de klas binnen. Je kijkt dan toch al stiekem een beetje rond, welke surprise zou voor mij zijn? Wat zouden ze voor mij hebben gemaakt?
Toen het mijn beurt was om mijn surprise uit te pakken, kreeg ik een heel klein cadeautje. Het leek wel gewoon een ingepakt boek. Een golf van teleurstelling stroomde toen direct al door mijn lijf heen, maar ik bleef ook positief en hield de gedachte vast dat het misschien wel anders was dan ik dacht.
Wellicht was het een oud boek met daarin een gedicht en was het cadeau verstopt in de klas. Maar helaas, hoe groot was toch de teleurstelling dat ik helemaal geen surprise kreeg en ook geen gedicht. Het was dus gewoon het boek dat ik had gevraagd op mijn verlanglijstje, ingepakt in sinterklaaspapier.
Kan je je voorstellen hoe ik me toen voelde. Iedereen had een surprise en een gedicht en ik? Ik had alleen een ingepakt boek! Mijn gevoel van niet leuk zijn, niet goed genoeg zijn kwam in alle hevigheid naar boven.

Het gevoel van niet leuk zijn, niet gewaardeerd kunnen worden om wie ik was, is mij jaren blijven achtervolgen. Ik bleef voor mijn gevoel stinkend mijn best om er wel bij te mogen/kunnen horen, maar ik werd niet echt in de groep “opgenomen”. Elke stap die ik dus zette om er toch bij te horen maar die niet werd gezien, gaf mij weer het gevoel dat ik niet leuk was. Ik deed zo mijn best…
Ook met mijn pleegdochter wilde ik het zo graag goed doen, maar ook dat lukte dus niet. Haar gedrag trok op enig moment een behoorlijke wissel op mijn gezin, maar vooral op mij.
In plaats van een knuffel werd de deur letterlijk voor mijn neus dichtgeslagen. Dat is confronterend. De machteloosheid die je dan voelt, de boosheid die dan opkomt… Mede door het oude verdriet dat weer naar boven komt, dat getriggerd werd door de situatie waarin ik op dat moment terecht kwam.
De impact die sommige gebeurtenissen op je leven hebben worden vaak onderschat. Hoe klein of onschuldig ze soms lijken, bepaalde situaties of woorden kunnen je behoorlijk raken. Tijdens de NLP practitioner opleiding kwam ik erachter wat mij blokkeerde in sommige situaties, wat mij op bepaalde momenten (negatief) triggerde en welke issues ik zelf had. Dit had grotendeels te maken met ervaringen uit het verleden. Woorden die tegen mij waren gezegd en situaties die zich hadden voorgedaan.
Ik weet nu door alles wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt en geleerd, dat boosheid, frustratie, verdriet ergens vandaan komt. Het is vaak “oud zeer”.
Door de NLP training ben ik aan de slag gegaan met mijn “oude pijnen”. Je kan er wel voor weglopen, het wegdrukken, maar het steekt toch de kop weer op. Het blijf impact hebben op je leven, hoe je je voelt en hoe je je gedraagt.
Durf jij ook jouw “oude pijnen” op te zoeken en mee aan de slag te gaan? Ik daag je uit om het te proberen, want ik spreek uit ervaring dat het je echt gaat helpen naar een gelukkiger leven. Ik wil je daarbij graag ondersteunen en begeleiden. Wil je weten op wat voor manier ik je daarbij kan helpen. Neem contact met op voor een vrijblijvend intake gesprek om te kijken of ik wat voor je kan betekenen.
Dat kan telefonisch op 06-51806245, via e-mail (info@colan.nl) of via het contactformulier.

Pleegmoeder zijn, een hele mooie uitdaging!

Pleegmoeder zijn… 

Als je mij 20 jaar geleden had verteld dat ik pleegmoeder zou worden, dan had ik je heel vreemd aangekeken. Ik was toen helemaal niet met het moederschap bezig. Van pleegzorg had ik eigenlijk helemaal nog niet gehoord! Hoe anders kan het lopen….
Ik ben nu moeder van een fantastische zoon en een lieve pleegdochter. Ik kan echt zeggen dat ik nu heel gelukkig ben met mijn gezin.

Twee jaar geleden zag mijn wereld er echter wel een stuk somberder uit. Ik was gestrest, voelde me heel vaak machteloos en wist niet goed hoe ik mijn gezin op de rit moest krijgen. Mede door de hechtingsproblematiek van mijn pleegdochter vertoonde ze af en toe gedrag, waar ik me soms absoluut geen raad mee wist. Ze ontplofte bijvoorbeeld als:
– ze een antwoord kreeg dat haar niet beviel
– ze moest iets doen waar ze het niet mee eens was

De deuren in ons huis hebben heel wat te voorduren gehad, maar dat was niet het ergste. Het persoonlijk aanvallen, het krijsen en het weglopen… dat maakte dat ik me soms zo vreselijk machteloos en verdrietig voelde.
Je bent aan pleegzorg begonnen met de beste bedoelingen en niet om uitgescholden te worden, klappen of schoppen te krijgen… Je huis te laten vernielen..  Het water stond me af en toe aan de lippen.. We waren gewaarschuwd door pleegzorg dat het af en toe niet makkelijk zou zijn, een pleegkind in je gezin. Dus ja, je gaat verder.

Gelukkig werd er wel hulp geboden. Zowel pleegzorg als jeugdzorg waren van mening dat er wel iets moest gebeuren om onze gezinssituatie weer op de rit te krijgen.

We hebben toen verschillende trajecten doorlopen met onze pleegdochter. Het heeft diverse inzichten gegeven en handvatten, maar toch ….. ik kon mijn vinger er niet op leggen wat het precies was. De verbinding tussen ons, vooral mij en onze pleegdochter,  was nog maar heel fragiel.

 

Persoonlijke ontwikkeling

Ik weet niet of je gelooft in toeval, maar “toevallig” zat ik op enig moment op facebook toen er een advertentie voorbij kwam, waarop een uitnodiging stond om kennis te komen maken met NLP. Ik had nog noooooit van NLP gehoord (Neuro Linquïstisch Programmeren), maar het was GRATIS en de tekst sprak me wel aan.. Dus ik dacht, waarom niet.

Ik ben vervolgens naar die bijeenkomst geweest en die dag heeft mijn leven VERANDERD! Aan het einde van die dag had ik me ingeschreven voor de opleiding “NLP practitioner”. Ik wist toen helemaal niet of ik het wel geregeld kon krijgen thuis, want het was een intensieve opleiding. Negen dagen achter elkaar, van 9:00 tot 20:00 van huis, maar het was gelukt. Ik ben mijn man er nog steeds erg dankbaar dat hij me daarbij heeft ondersteund.

Het volgen van die NLP-opleiding heeft mij veel gebracht. Het belangrijkste is inzicht in mezelf waardoor ik nu beter in staat ben op een rustige, fijne manier in te spelen op situaties die binnen mijn gezin plaats vinden. Tevens heeft het iets in mij “wakker” gemaakt, waardoor ik nu continue bezig ben mezelf te ontwikkelen om een nog beter mens te worden.

Verhuisd!

Jij bent vast wel eens verhuisd in je leven! Verhuizen is meestal een leuke, maar ook vaak een spannende en intensieve gebeurtenis.
Jij wist waarschijnlijk wel hoe je nieuwe huis eruit zag en met wie je in dat nieuwe huis ging wonen. Je had wellicht ook al even kennis gemaakt met de buren en je had waarschijnlijk een beeld van de straat waarin je ging wonen. Desondanks had je misschien toch ook wel een beetje een kriebel in je buik op het moment dat je daadwerkelijk ging verhuizen. Want hoe zou het zijn om daar echt te wonen, zijn de buren echt zo aardig als dat je denkt, ga je je thuis voelen in je nieuwe huis? Vragen die je zomaar te  binnen kunnen schieten als je op het punt staat om daadwerkelijk in je nieuwe huis te gaan wonen.

Stel je jezelf nu eens voor als 2 jarige peuter. Je woont sinds je geboorte met je familie in 1 huis wat voor jou dus een vertrouwde omgeving is. Plotseling komen er vreemde mensen in je huis. Ze doen aardig tegen jou, maar je ziet je moeder huilen en je vader boos worden. Je voelt aan dat er wat aan de hand is en raakt daardoor ook van slag. Je voelt aan dat er iets staat te gebeuren dat “niet normaal” is, maar ja je bent twee ..…. en je heb maar te doen wat de grote mensen zeggen. Dus je gaat mee met die vreemde mensen. Je wordt in de auto gezet en voor je het weet ben je op weg, je heb alleen geen idee waarheen. Kan je je voorstellen wat dat met je als kind doet?

Maar dat is nog niet alles, want vervolgens laten die vreemde mensen je ook nog eens achter bij “nieuwe” wildvreemde mensen in een vreemd huis.

En zo staat je wereld ineens helemaal op zijn kop! Je bent opeens bij mensen die je totaal niet kent in een vreemd huis. Je kan je voorstellen wat voor gevoel van angst, onzekerheid, verwarring… dan zomaar de kop op kunnen steken.

Dat gevoel was wellicht ook aanwezig bij onze pleegdochter toen ze bij ons in huis werd geplaatst.

Dat ze bij mensen ging wonen die het beste met haar voor hadden. Hun hart en huis voor haar openden om haar een gelukkige en liefdevolle jeugd wilden geven. Dat was geen boodschap waar ze iets mee kon.

Angst en onzekerheid twee emoties die je zeker een klein kind niet gunt, maar waar onze pleegdochter wel mee te maken kreeg. Door alles wat ze had meegemaakt in haar korte leventje was ze ongewild toch “beschadigd”. Onbewust zichzelf steeds afvragend, wie houdt er nu echt van mij? Ben ik wel goed genoeg? Hoor ik er echt wel bij? Blijf ik nu voor altijd bij hen? Waar hoor ik bij? Kortom, wie ben ik?

Nu woont ze al weer bijna 8 jaar bij ons en ze is gewoon één van ons. Ze hoort bij ons gezin. Ze is een leuke, zelfstandige, lieve, vriendelijke meid van 9 jaar, die graag kletst, iedereen helpt en goed kan dansen.

De komst van onze pleegdochter heeft wel effect gehad op ons gezin, maar ook zeker op mij als (pleeg)moeder. Ik ben daardoor zeker de laatste jaren veranderd. Ik sta anders in het leven. Wil je weten hoe ik nu in het leven sta en wat ik daarvoor heb gedaan? Ik vertel je er graag meer over in mijn volgende blog.

Kennismaken

Trrrriiiinnggg de telefoon. Tja wat is daar nu zo bijzonder aan zou je denken? Maar dat telefoontje in augustus van 2011 heeft ons leven flink veranderd!

Het was op een mooie woensdagmiddag, de zon scheen heerlijk en ik was buiten aan het werk, toen dus mijn telefoon overging. Ik nam nietsvermoedend de telefoon aan. Het was een onbekend nummer en had dus geen idee wie mij belde.
Bleek ik pleegzorg aan de lijn te hebben, was dat even schrikken. Ik moest echt mezelf even herpakken, omdat ik dat telefoontje aan de ene kant (nog) niet had verwacht en aan de andere kant al zo lang op had gewacht..
We waren namelijk al ruim 4 maanden aan het wachten op een dergelijk telefoontje. In maart 2011 hadden we het voorbereidingstraject “(Aspirant)pleegouders” met goed gevolg afgerond, waarna we  op de wachtlijst waren geplaatst voor een (langdurig) pleegkindje.

Tja, als je dan dus eindelijk dat telefoontje krijgt waar je voor je gevoel al zo lang op aan het wachten bent, ben je dus wel even “van slag”.

Ik kreeg toen dus te horen dat ze een meisje van 2 jaar graag in ons gezin wilden plaatsten. Ze was de middelste van een gezin met drie kinderen. Ze had een oudere zus en een jonger broertje. Pleegzorg zocht een pleeggezin voor haar die haar langdurig konden opvangen. De verwachting was namelijk dat ze nooit meer terug zou kunnen naar haar biologische ouders.

De eerste kennismaking met onze dochter vond plaats in Alphen aan den Rijn op de locatie van pleegzorg Horizon. Vol verwachting stapten we daar naar binnen, in de veronderstelling dat we haar zouden ontmoeten. Was dat even een domper toen we dus alleen een paar foto’s van haar te zien kregen. Maar dat gevoel was snel weg toen we zagen wat voor super mooi en ondeugend koppie onze toekomstige pleegdochter had.
Die middag kregen we meer informatie over haar, het gezin van herkomst en hoe het proces verder zou gaan verlopen. Die dag werd de eerste afspraak gemaakt om daadwerkelijk kennis te gaan maken met onze pleegdochter. De zenuwen kwamen in volle hevigheid weer terug, want het aftellen kon nu echt gaan beginnen.

De dag waarop de daadwerkelijke kennismaking met onze pleegdochter plaats vond, staat nog in mijn geheugen gegrift. Ooooh wat was ik zenuwachtig maar ook enthousiast en nieuwsgierig. Want wat voor kind is het? Zou ze ons aardig vinden? Zou ze bij ons willen zitten… ?
Allemaal vragen die op dat moment door je hoofd heen gaan. Je weet echt niet wat je er van kan verwachten, maar stiekem hoop je toch dat ze je leuk vindt en naar je toe komt. Verstandelijk weet je wel dat je niet teveel moet verwachten, zeker niet van de eerst kennismaking, maar toch….

Beeld je je eens in, zit je daar als kleine meid lekker op je gemak in je stoel te genieten van je fruithapje, komen er twee vreemde mensen binnen die je opeens de volledige aandacht voor jou hebben. Ik begrijp wel dat je dan de kat eerst eens goed uit de boom kijkt.

Ben ik geschikt als pleegouder?

De keuze om pleegouder te worden werd voorafgegaan door een “onderzoeksperiode”. Om een goed beeld te krijgen van wat pleegzorg precies inhield, hadden we informatie opgevraagd en met diverse mensen gesproken. Vele (koffie)momentjes met mijn man René later, hadden wij besloten om  het pleegzorg traject in te gaan. Dat betekende voor ons een cursus volgen van een aantal avonden in Alphen aan den Rijn.
Een nieuwe wereld ging voor ons open. Wat een vreselijke verhalen hoorden wij daar over kinderen. De omstandigheden waarin sommige kinderen opgroeien, daar lusten de honden geen brood van. Maar ook de mooie verhalen kwamen aan bod. Hoe kinderen opbloeien als ze in een pleeggezin worden geplaatst. Natuurlijk werd er ook heel goed duidelijk gemaakt dat het opnemen van een pleegkind in je gezin, niet eenvoudig is. Een pleegkind heeft toch al een rugzakje, hoe jong het ook soms is als het bij de ouders vandaan wordt gehaald.

Ondanks alle verhalen, oefeningen, waarschuwingen e.d. hadden we na afloop van het opleidingstraject toch besloten om ons huis en hart open te stellen voor een pleegkind. We gingen ervoor!

Het daadwerkelijk iets voor een ander kunnen betekenen en een kind een beter toekomstperspectief  bieden door o.a. een fijn en veilig thuis te bieden. Dat waren enkele redenen voor ons om met dit traject door te gaan.

En toen volgde het wachten. Ken je dat gevoel? Heb je eenmaal iets besloten,  dan wil je het ook graag snel geregeld of georganiseerd hebben. Nou dat gevoel hadden wij dus ook!

Wachten…. Je vraagt je geregeld af, gaat het nog wel door? Wij zijn er klaar voor, kom maar op. Nu ik dit zo zit te typen komt het liedje van Davina Michelle ook even naar boven. Als het toen bekent was, had ik het zeker regelmatig gezongen.. Duurt te lang.. ik sta hier al een tijdje…

Maar zo werkt het dus niet. Er moet wel een MATCH zijn.  De plaatsing van het kind moet op basis van de gegevens van zowel het kind als de pleegouders wel grote kans van slagen hebben. Want niets is zo erg voor een kind als het weer moet verhuizen naar een ander gezin.  Dus wachten totdat er een match is.

Eindelijk na een aantal maanden kreeg ik een telefoontje van pleegzorg. Ik weet het nog als de dag van gisteren dat ze belden. Je zou het bijna kunnen vergelijken met het wachten op de uitslag van je zwangerschapstest De zenuwen gierden door mijn lijf toen ik besefte dat ik pleegzorg aan de lijn had. De dame aan de andere kant van de lijn begon te vertellen dat ze naar hun idee een “match” hadden.

Wat er op zo’n moment allemaal door je heen gaat is onbegrijpelijk: geluk, zenuwen, beetje stress maar vooral nieuwsgierigheid !

 

Keuzes maken. Het blijft lastig! Waar doe je goed aan?

Acht jaar geleden hebben wij een keuze gemaakt met een behoorlijke impact. Ik neem je graag mee in mijn verhaal.

Ruim 9 jaar geleden was ik in gesprek met een binnenvaartschipper. Hij vertelde toen dat hij in spanning zat, omdat hij elk moment gebeld kon worden door pleegzorg. Hij had namelijk samen met zijn vrouw een heel traject doorlopen en met goed gevolg afgerond, zodat ze in aanmerking kwamen voor een pleegkind. En nu waren ze recent gebeld door pleegzorg, omdat ze een gezin zochten voor een jongentje van 1,5 jaar oud. Hij en zijn vrouw konden niet wachten tot het moment dat ze met hem kennis zouden maken. En juist die dag zouden ze te horen krijgen wanneer ze hem zouden gaan zien.

De manier waarop die man sprak over de aankomende kennismaking met zijn pleegzoon, geweldig! Het leek wel of zijn vrouw op elk moment kon bevallen, zo enthousiast en zenuwachtig was hij.
Het gesprek dat ik met die schipper had, heeft mij toen ook aan het denken gezet. Was dat misschien ook iets voor ons?
We hadden inmiddels een zoon gekregen en waren daar super blij mee. Hij groeide als kool en het ontbrak hem (naar ons idee) aan niets. Maar we beseften ook des te meer, dat er heel veel kinderen in Nederland geboren werden bij de ouders niet goed voor hen konden zorgen. Toen ontstond bij ons dan ook de vraag: zouden wij geschikt zijn als pleegouders? Ons huis maar ook zeker ons hart was er groot genoeg voor, maar konden wij dat ook wel aan? Met andere woorden, waren wij daar wel geschikt voor?

Vaak voordat je een keuze maakt die behoorlijke impact kan hebben op je leven, ga je vaak eerst op onderzoek uit. Je denkt erover, slaapt er een paar nachtjes over, praat erover, leest erover. Ook ik heb dat gedaan. Niet alleen op het moment dat het idee ontstond om misschien pleegouder te worden, maar ook toen ik over nadacht om voor mezelf te gaan beginnen.

Ik had het idee om een eigen onderneming te starten. Ik wilde ondernemers ondersteunen en begeleiden bij financieringsaanvragen maar ook bij het verbeteren van de kwaliteit binnen hun organisatie. Ik ging dan ook een training volgen om te leren ondernemen en hoe ik het beste mijn onderneming kon opzetten. Tijdens die training kwam ook aan bod of je wel geschikt was als ondernemer. Er werd je dan ook onder andere de vraag gesteld, wil je echt voor jezelf gaan beginnen? Past dit bij jou?

De keuze om voor mezelf te beginnen heb ik op 12-12-2017 definitief gemaakt, door me in te schrijven bij de Kamer van Koophandel! Mijn onderneming “Colan MKB advies” was een feit.

Nieuwsgierig naar welke keuze we uiteindelijk hebben gemaakt met betrekking tot pleegzorg en waarom? Blijf met volgen!