Ik luister echt.
En voel je hart.
Je zit tegenover me. Misschien met een kop thee in je handen en wellicht een beetje gespannen.
En dan begin je.
Over je dochter. Over hoe het steeds vaker botst. Hoe ze kort reageert en zich steeds meer afsluit. Hoe jij je best doet… maar het voelt alsof je haar kwijtraakt.
Je woorden zijn vaak nog netjes. Je denkt na voordat je wat zegt maar ik luister ik niet alleen naar. Ik luister ook naar wat eronder zit.
Want wat je zegt… is vaak niet wat je voelt.
JE ZEGT
“Ze luistert gewoon niet.”
MAAR WAT IK HOOR IS
Waarom bereik ik haar niet meer?
JE ZEGT
“Ik word soms zo boos.”
MAAR WAT IK VOEL IS
Ik wil dit helemaal niet zo doen… maar ik weet even niet hoe anders.
En geloof me… ik ken dat.
Een moment dat ik nooit vergeet
Ik hoorde mijn dochter aan de telefoon. Ze wist niet dat ik thuis was. Ik zat in mijn werkkamer en hoorde haar praten. Ze praatte zachtjes alsof niemand haar mocht horen. Ik wist niet met wie ze aan het bellen was.
Maar mijn hoofd wist het wél.
Binnen een paar seconden had ik een compleet verhaal gemaakt. Ze was stiekem met iemand aan het bellen en hoe meer ik hoorde hoe meer ik het idee kreeg dat ze met een jongen aan de telefoon zat … en natuurlijk geen ‘goede’. Want ja, waarom moest het anders stiekem???
Mijn hart begon sneller te kloppen. Ik kreeg het warm.
En voordat ik er erg in had… stond ik in haar kamer. Boos en schreeuwend dat ze haar telefoon moest geven. Haar telefoon bijna uit haar handen trekkend om te controleren met wie ze belde.
Het bleek dat ze gewoon haar vriendin aan de telefoon had.
Maar zij was door mijn reactie natuurlijk compleet overvallen. In paniek en verdrietig. Want zij had iets gezien in mijn ogen. In mijn houding. In hoe ik haar kamer binnenkwam. Ze had gezien dat ik haar niet vertrouwde. Zonder bewijs. Zonder aanleiding. Gewoon… omdat mijn hoofd een verhaal had gemaakt. En dat doet iets met je kind. Met het vertrouwen dat zij in jou heeft en daardoor met je relatie.
En toen kwam bij mijn de schaamte en het schuldgevoel.
Want dit was helemaal niet wie ik wilde zijn als moeder.
Ik heb het later wel met haar besproken. Verteld wat ik dacht te horen. Welke verhalen mijn hoofd maakte.
Maar eerlijk?
Dat had er nooit toe mogen leiden dat ik zo haar kamer binnen stormde.
Dit ging niet over haar. Dit ging over vertrouwen. Of eigenlijk… het gebrek daaraan bij mij! Over momenten in míjn leven waarin mijn vertrouwen was beschaamd. Waarin dingen achter mijn rug om gebeurden. En zonder dat ik het doorhad… had ik het meegenomen in dat moment.
Ons hoofd maakt in seconden verhalen. Op basis van halve informatie. En geloof me… het zijn zelden de mooie verhalen. Het zijn de verhalen van: ze is niet eerlijk. Ze doet dingen achter mijn rug om. Ik kan haar niet vertrouwen.
En voor je het weet… reageer je daarop. Niet op wat er écht gebeurt maar op wat jij dénkt dat er gebeurt.
En precies daar luister ik.
Als jij tegenover mij zit, luister ik naar je woorden. Maar vooral naar dat stuk daaronder. Ik hoor het en ik voel het omdat ik daar zelf ook heb gezeten. Niet om het voor je op te lossen. Maar zodat jij gaat zien wat er in jou gebeurt. Zodat je het verschil leert voelen tussen wat er écht gebeurt… en het verhaal dat jouw hoofd ervan maakt.
Want daar zit de sleutel.
Misschien heb jij zo’n moment ook.
Waarbij je achteraf denkt: dat was ik niet. Dat wilde ik helemaal niet.
Dan hoef je dat niet alleen uit te zoeken.
Stuur me een berichtje. Ik lees alles.